مقدمه: ندول تیرویید از جمله شکایات شایعی است که در بالین بیماران با آن برخورد می نماییم. بیوپسی سوزنی، اسکن رادیواکتیو و سونوگرافی از جمله روش هایی هستند که بیشتر برای تشخیص و تعیین رویکرد درمانی در یک ندول تیروییدی به کار گرفته می شوند در این میان سونوگرافی از جمله غیر مهاجم ترین و کم عارضه ترین روش های تصویربرداری است و در این تحقیق نیز به بررسی ارزش سونوگرافی و کالر داپلر در ندول های تیروییدی پرداخته ایم.

روش کار: در این مطالعه 66 بیمار مبتلا به ندول تیرویید قابل لمس مراجعه کننده به کلینیک غدد بیمارستان امام رضا بین مرداد سال 83-82 که بیوپسی نیز برایشان انجام می شد انتخاب و در بخش رادیولوژی بیمارستان قائم تحت سونوگرافی و کالر داپلر قرار گرفتند و یافته ها با نتایج بیوپسی سوزنی و جراحی مطابقت گردید. نتایج: 8% از ندول های مورد بررسی بدخیم و 92% خوش خیم بوده اند. هوموژن بودن ندول تیرویید بیشتر مطرح کننده یک ضایعه خوش خیم است. احتمال بدخیمی در ندول منفرد بیشتر از ندول های متعدد است. در بررسی %91 Color Doppler ندول های خوش خیم و 75% ندول های بدخیم دارای واسکولاریزاسیون در اطراف ضایعه بوده اند. میزان واسکولاریزاسیون اینتراندولر در 30% ندول های بدخیم زیاد و در 60% موارد خیلی زیاد و این میزان ها در ندول های خوش خیم به ترتیب 12% و 6% بوده است. میانگین اندکس مقاومت (RI) در ندول های خوش خیم 0.62±0.12 و در ندول های بدخیم 0.68±0.11 بود و 28? از ندول های خوش خیم و 40% از ندول های بدخیم (RI) بیشتر از 0.75 داشتند. در مقایسه (RI) در ندول های خوش خیم و بدخیم مشاهده شد که (RI) بیش از 0.75 به طور معنی داری در بدخیمی ها بیشتر می باشد (P=0.045).